Componisten

vanaf 1815

 

Josephine Karoline Lang (München, Duitsland, 14 maart 1815 – Tübingen, 2 december 1880) was de dochter van violist en muzikant in het hoforkest in München Theodor Lang en operazangeres Regina Hitzelberger. Moeder Regina leerde haar al heel jong pianospelen en vanaf haar vijfde componeerde Josephine. Vanaf haar elfde gaf ze pianoles. Op haar 12de, in 1827 overleed haar moeder en na die tijd bracht ze veel tijd door in het huis van haar peetvader, de hofschilder Joseph Karl Stieler (1781–1858), waar ze ook naar vernoemd was. In het huis van haar peetvader kwamen veel muzikanten en kunstenaars over de vloer, zoals Felix Mendelssohn en Ferdinand Hiller. Felix Mendelssohn was behoorlijk onder de indruk van haar liedcomposities en gaf haar speciaal les in contrapunt en basso continuo. Muziekpedagoog Ferdinand Hiller zette zich er voor in dag haar werken uitgegeven werden. Ze werd goed vriendinnen met Clara Schumann en ontwikkelde zich ook tot zangeres. Dat leidde ertoe dat ze in de koninklijke hofkapel opgenomen werd.

Haar hele leven leed Josephine Lang aan een slechte gezondheid en toen haar vader in 1840 overleed, werd de druk haar wel erg zwaar. Bij een uitvoering voor de koning en de koningin van Beieren zag koningin Caroline Augusta van Beieren hoe beroerd haar gezondheid er voor stond, en zorgde ze er voor dat Josephine naar Wildbad Kreuth in de Duitse Alpen kon om te herstellen. Tijdens haar verblijf in de Alpen ontmoette Josephine advocaat en vrije-tijdsdichter Christian Reinhold Köstlin. Ze werden verliefd en daar kwam in 1842 een gelukkig huwelijk van. Christian Reinhold Köstlin werd professor aan de Universiteit van Tübingen en daar gingen ze wonen. Hij overleed in 1856 aan kanker en om het gezin te onderhouden ging Josephine weer liederen schrijven en pianoles geven.

Clara Schumann hielp haar met liefdadigheidsconcerten, waarop haar pianowerken werden uitgevoerd en Ferdinand Hiller schreef in 1867 een biografisch essay, dat hij aan uitgevers toestuurde om haar werk te promoten. Dat lukte en haar werk werd tamelijk succesvol uitgegeven.

Josephine Lang moest meemaken dat drie van haar vier zonen zonen om verschillende redenen overleden. Haar twee dochters trouwden in 1868 en 1870, en Josephine voelde zich daarna alleen en verlaten. Ze leed behoorlijk aan haar zwakke gezondheid de laatste jaren van haar leven, maar bleef componeren en pianoles geven. Op 1 december 1880 overleed ze aan een hartaanval. Ze liet een grote hoeveelheid interessante, meest onuitgegeven, composities na. Haar zoon Heinrich Adolf Köstlin (Tübingen, 4 september 1846 - Cannstatt, 4 juni 1907), was theoloog en schreef werken over muziekgeschiedenis. Hij liet ook een gedenkschrift aan zijn moeder na.

Josephine Lang componeerde

     12 koorwerken

     9 kamermuziekwerken

     166 (series) liederen

     56 (series) pianowerken

 

Robert Franz Julius Knauth (Halle aan de Saale, Duitsland, 28 juni 1815 – 24 oktober 1892) was de zoon van Christoph Franz Knauth. Christoph Franz nam zijn tweede voornaam aan als achternaam en zijn zoon Robert ging daarin mee. Robert Franz volgde een schoolopleiding aan het plaatselijk gymnasium van Franckesche Stiftungen had afgerond. Zijn muzikaliteit viel daar al op. De cantor van die school, Carl Gottlob Abela, liet hem het schoolkoor begeleiden. Zijn ouders verzetten zich tegen een muziekstudie, maar gaven dat op toen twintig was. Van 1835 tot 1837 studeerde Robert Franz compositie bij Friedrich Schneider in Dessau. Daarna kwam hij terug in Halle. In 1841 werd hij organist aan de Ulrichskirche, in 1842 dirigent van de Singakademie Halle en in 1859 directeur muziek aan de Universiteit Halle-Wittenberg.

Robert Franz trouwde in 1848 met Marie Hinrichs (1828-1891) die zelf ook liederen componeerde. Zij was de zus van componist Friedrich Hinrichs. Al op jonge leeftijd kreeg Franz last van doofheid en dat in combinatie met een zenuwziekte zorgde ervoor dat hij in 1868 een aantal werkzaamheden moest opgeven. Hij kreeg toen van Franz Liszt, Joseph Joachim en anderen een bedrag van 100.000 mark om in zijn behoefte te kunnen voorzien en te blijven componeren.

In 1885 verkreeg hij vanwege zijn verdiensten het Ereburgerschap van Halle. Robert en Marie liggen samen begraven op de Stadtgottesacker in Halle. In 1903 eerde men hem met een beeld op de universiteitscampus en werd er een straat naar hem genoemd: de Robert Franz Ring. In 1907 werden de Singakademie van Halle en de muziekschool naar hem vernoemd.

Robert Franz componeerde

     300 liederen

     11 (series) koorwerken

     talloze bewerkingen en arrangementen 

 

Moritz Brosig (Fuchswinkel bij Patschkau, Boven-Silezië, nu Polen toen Duitsland, 15 oktober 1815 – Breslau, 24 januari 1887) ging naar het Matthias-Gymnasium in Breslau en studeerde daarna muziek bij Franz Wolf, de organist van de dom van Breslau.

Van 1853 tot 1884 was Moritz Brosig zelf Domorganist en Domkapelmeester in Breslau en daarnaast docent aan het Academisch Instituut voor Kerkmuziek en muziekdirecteur aan de Koninklijke Universiteit. In 1879 promoveerde Moritz Brosig aan de Universität Breslau met een dissertatie over kerkmuziekcomposities uit de 16de en 17de eeuw. Later werd hij professor aan de Universiteit.

Moritz Brosig publiceerde een harmonieleer, die talloze malen herdrukt werd.

Moritz Brosig componeerde

     9 missen

     kamermuziekwerken

     een katholiek koraalboek

     orgelwerken

- Acht Orgelstücke,  opus 58

5. Voorspel tot het koraal "Straf mich nicht in deinem Zorn",

     pianowerken

 

Mychaylo Verbytsky (Ulyuchi, Galicië, 1815 – Mlyny, 31 december 1870) werd op 10-jarige leeftijd wees en groeide op in het huis van een oom die bisschop was. De weg naar het seminarie lag voor de hand en Mychaylo Verbytsky werd Oekraïens priester, componist en auteur over muzikale onderwerpen. Hij hielp de fundamenten te leggen voor de ontwikkeling van moderne Oekraïense muziek.

Mychaylo Verbytsky componeerde

     theaterwerken

- Podgoryane, 1864, operette

- Prostachka (“de onnozele sukkel”), 1870

     12 symfonieën

     pianotrio

     werken voor zangstem, .koor en orkest

- Zapovit (‘Testament’, 1868), tekst; gedicht van Shevchenko’s voor bas, dubbelkoor en orkest

     liederen

- het Oekraïense volkslied Shche ne vmerla Ukrayina (‘De Oekraïne zal niet verdwijnen'), tekst Pavlo Platonovitsj Tsjoebynsky (1828-1884)) is zijn bekendste compositie. Het lied werd in 1917 officieel aangenomen als volkslied, maar na opname van de Oekraïne in de Sovjet-Unie verboden. In 1992 werd het lied opnieuw tot volkslied van het onafhankelijke Oekraïne verheven.

 

Johannes Joseph Hermann Verhulst (Den Haag, 19 maart 1816 – Bloemendaal, 17 januari 1891) zong als jongen in een katholiek kerkkoor, waar hij al opviel door zijn grote muzikaliteit. Hij studeerde orgel en viool aan de Koninklijke Muziekschool. Op 18-jarige leeftijd kreeg hij de aanstelling van eerste violist in de Hofkapel van koning Willem I. In 1836 kreeg Felix Mendelssohn-Bartholdy, op vakantie in Scheveningen, van Johannes’ muziekleraar een ouverture van Verhulst te zien. Felix Mendelssohn nam hem daarop aan als leerling.

In Leipzig werd Johannes Verhulst dirigent van het Euterpe-orkest en raakte hij bevriend met Robert Schumann. In 1842 ging hij op aandringen van koning Willem II terug naar Den Haag, waar hij directeur werd van de Hofkapel. Hij legde zich ook toe op op het schrijven van Nederlandse liederen. In 1848 werd hij in Rotterdam als dirigent van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst aangesteld.

In 1860 volgde een benoeming bij  Diligentia in Den Haag en in 1864 in Amsterdam bij Toonkunst, orkestvereniging Caecilia en Felix Meritis. Zo kreeg hij een enorme invloed op het Nederlandse muziekleven. Door zijn conservatieve smaak kreeg hij te maken met groeiende kritiek. Zo weigerde hij Berlioz, Liszt en vooral Wagner uit te voeren. Hij stierf teruggetrokken op 74-jarige leeftijd.

Johannes Verhulst componeerde

     5 orkestwerken

- Ouverture Gijsbrecht van Aemstel, opus 3, 1839

- Symfonie in e kleine terts, opus 46, 1841

     werken voor harmonieorkest

- Gruss aus der Ferne, 1844.

     3 missen voor koor en orgel

- Mis, opus 20,  voor solisten koor en orkest, 1843

     7 cantates

- Pius Cantate, een ode aan paus Pius IX op tekst van Herman Schaepman,

     10 werken voor koor, (zangers) en orkest

     5 kamermuziekwerken

- Strijkkwartet opus 6 nr. 1 in d kleine terts, 1840

- Strijkkwartet opus 6 nr. 2 in As grote terts, 1840

     3 werken voor voor piano

     12 (series) liederen, vaak op teksten van Jan Pieter Heije

- 'Honger is de beste saus' kwam in de liedbundel Kun je nog zingen, zing dan mee (1906) terecht.

 

Petrus Alexander (Pierre Alexandre) Batta, (Maastricht, 9 juli 1816 – Versailles, Frankrijk, 8 oktober 1902) werd geboren in de Wolfstraat in Maastricht als zoon van cellist, zangleraar en koordirigent Pierre Jacques Batta en Isabella Laguesse. Alexander had twee broers, die ook muzikant werden. Nadat Alexander Batta een concert van de Franse cellist Nicolas-Joseph Platel had bijgewoond, wilde hij nog maar één ding cellist worden. Hij kreeg zijn eerste muzieklessen van zijn vader. Aan het conservatorium van Brussel studeerde Alexander Batta bij Platel. In 1834, achttien jaar oud, studeerde hij af met een eerste prijs. In 1835 vestigde hij zich in Parijs. Frans Liszt bracht hem daar in contact met kunstmecenas gravin de Merlin. Alexander Batta werd een bekende cellist, die regelmatig met Frans Liszt optrad en concertreizen maakte door heel Europa. Hij had de bijnaam “de Chopin van de violoncel”. Koning Willem III schonk hem een gouden medaille voor de kunsten en benoemde hem tot 'koninklijk violoncellist' en tot commandeur in de Orde van de Eikenkroon. Alexander Batta woonde tot zijn dood in de rue Sainte-Victoire in Versailles. In de Maastrichtse stationswijk is een laan naar hem vernoemd.

Alexander Batta compondeerde

     19 (series) werken voor cello en piano

- Duo sur Robert le Diable, voor cello en piano, 1840

 

William Batchelder Bradbury (York, Maine, Verenigde Staten, 6 oktober 1816 – Bloomfield, New Jersey, 7 januari 1868) was de zoon van een kerkkoordirigent. Als jongen kreeg hij muziekles van Lowell Mason. Hij verhuisde met zijn ouders naar Boston, waar hij opgeleid werd tot pianist en organist. Vanaf 1834 was hij organist in Maine en vanaf 1841 werkte hij als kerkorganist en koordirigent aan de First Baptist Church in New York City.

In 1840 was hij docent in Brooklyn, New York. In 1847 ging hij met zijn vrouw en dochter naar Engeland, Zwitserland en Duitsland, waar hij in Leipzig harmonie en compositie studeerde bij Hauptman en piano en orgel bij Wenzel.

In 1854 zette hij met zijn broer Edward G. Bradbury de Bradbury Piano Company op in New York City. Hij wijdde zich vooral aan de muzikale vorming van kinderen. Hij organiseerde in New York jaarlijks muziekfestivals, waaraan vaak meer dan duizend kinderen deelnamen.

Hij overleed op 51-jarige leeftijd en is begraven op de Bloomfield begraafplaats in Bloomfield, New Jersey.

William Bradbury componeerde en publiceerde vanaf 1841

     9 boeken met verzamelingen muziekwerken voor koren en scholen.

- The Jubilee, 1858, zijn populairste verzameling, waarvan er 200.000 zijn gedrukt

     zondagschoolcantates, die tot het eind van de 19de eeuw populair bleven

- Daniel

- Ester,  1856

     talloze liederen, nog steeds populair in religieuze kringen

- ‘Tis midnight; and on Olive’s brow, 1853

- Jesus Loves Me, 1862

 

Johann Friedrich Ludwig Thiele (ook Louis Thiele) (Quedlimburg 1816 – Berlijn, 1846) studeerde van 1833 – 1836 aan het Koninklijke Instituut voor Kerkmuziek bij August Wilhelm Bach. Vanaf 1839 was hij organist en beiaardier bij de Parochiekerk Midden-Berlijn. Hij overleed, 30 jaar oud, bij een cholera-epidemie.  

Ludwig Thiele componeerde

     orgelwerken

     pianowerken

 

Niels Wilhelm Gade (Kopenhagen, Denemarken, 22 februari 1817 – 21 december 1890) kreeg vioollessen van zijn vader, instrumentenmaker en viool- en gitaarbouwer. Hij kreeg een aanstelling als violist bij de Hofkapel. Als componist was Gade autodidact. Zijn eerste symfonie, in 1842 gecomponeerd, werd bewonderd door Felix Mendelssohn, die de première in het Gewandhaus in Leipzig dirigeerde.

In 1844 werd Niels W. Gade aangesteld als tweede dirigent van het Gewandhausorchester in Leipzig en ging hij lesgeven aan de Muziekacademie van Leipzig. In 1847 volgde hij Mendelssohn na diens plotselinge dood op als chef van het Gewandhausorchester, waardoor zijn internationale roem snel steeg.

In 1848 werd Niels W. Gade door politieke ontwikkelingen - tussen Pruisen en Denemarken was de Eerste Duits-Deense Oorlog uitgebroken om de Sleeswijk-Holsteinse kwestie – gedwongen naar Denemarken terug te keren. Daar kreeg hij in 1850 de leiding van de Musikforeningen te Kopenhagen en ging hij meer centrale functies in het Deense muziekleven bekleden (waaronder in 1861 aan het Koninklijke Hof). Hij speelde een sleutelrol in de opbloeiende Deense muziek, was organist en dirigeerde premières in Denemarken van alle grootse Europese werken. Hij gaf veel les, onder meer aan Halfdan Kjerulf Victor Bendix en Asger Hamerik en schreef kritieken.

In 1852 trouwde Niels W. Gade met Emma Sophia Hartmann, dochter van de componist Johan Peter Emilius Hartmann (1805-1900) en zus van de componist Emil Hartmann (1836-1898). Na haar overlijden in 1855 was, hertrouwde hij in 1857 met Mathilde Staeger.

Vanaf 1876 kreeg hij een koninklijk pensioen. Op 21 december 1890 overleed Niels W.Gade in Kopenhagen.

Niels W. Gade componeerde

     2 theatermuziekwerken

     8 symfonieën

- symfonie nr. 1 in c kleine terts, opus 5, Paa Sjølunds fagre sletter, 1842

     6 andere orkestwerken

- ouverture Efterklange af Ossian, 1840, zijn meest uitgevoerde werk.

- vioolconcert, opus 56, 1880

     18 kamermuziekwerken

- Fantasiestücke voor klarinet en piano opus 43, 1843, vierdelig werk

3. Ballade, een verhaal op zich;

     6 werken voor zangstem(men) en orkest of instrumenten

     10 koorballaden (“Kantaten”)

- Elverskud (Erlkönigs dochter), 1854,

     5 andere werken voor solist(en), koor en orkest

     10 series liederen voor (mannen)koor a cappella

     9 (series) liederen voor zangstem en piano

- Bilder des Orients, opus 24, 1852 ccyclus van 5 liederen op tekst van Heinrich Stieglitz

     14 pianowerken

     7 (series) orgelwerken

 

Louis-Aimé Maillart (Montpellier, 24 maart 1817 – Moulins, 26 mei 1871) studeerde vanaf 1833 aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs harmonie en compositie bij Aimé-Ambroise-Simon Leborne, Jacques Fromental Halévy en Antoine Elwart, viool bij Antonín Rejcha, Paul Guérin en André-Ernest-Modeste Grétry. In 1841 veroverde hij de premier Premier Grand Prix de Rome en kon hbij daarmee drie jaar in Rome studeren.

Na zijn terugkomst werd hij al snel een succesvol opera-componist.

In 1860 werd hij tot décoré in de Orde van de Légion d'honneur onderscheiden. Tijdens het beleg van Parijs in de jaren 1870/1871 verliet hij de Franse hoofdstad en vertrok naar Moulins in de Auvergne.

Aimé Maillart componeerde

     6 opera’s

- Les dragons de Villars, opéra-comique in drie bedrijven, libretto Eugène Cormon en Joseph-Philippe Lockroy, 19 september 1856.

     missen

     1 cantate

     2 werken voor harmonie-orkest

 

Eduard Franck (Breslau, Silezië, 5 oktober 1817 – Berlijn, 1 december 1893) was het vierde kind van een welgestelde bankier. Eduard Franck kon zodoende van 1834 – 1838 privé bij Felix Mendelssohn eerst in Düsseldorf en later in Leipzig les nemen. Van 1851 tot 1859 studeerde hij piano, partituurlezen en muziektheorie aan de Rheinische Musikschule in Keulen.

Meer dan 40 jaar had Eduard Franck een bestaan als uitvoerend pianist en als gewaardeerd muziekdocent. Eduard Franck was de vader van Richard Franck. Van 1859 tot 1867 was Eduard Franck directeur van de muziekschool in Bern. In 1867 werd hij docent aan het Stern’schen Konservatorium in Berlijn, in 1878 aan Emil Breslaurs Seminar in Berlijn.

Eduard Franck was getrouwd met pianiste Tony Thiedemann, de vader van componist Richard Franck en de broer van schrijver Hermann Franck.

Eduard Franck componeerde

     6 orkestwerken

- vioolconcert  nr. 1 opus 30 in e kleine terts 

- vioolconcert  nr. 2 opus 57 in D grote terts

- Sinfonie opus 47 in A grote terts

- Sinfonie opus 52 Bes grote terts

     23 kamermuziekwerken, prima muziek allemaal:

     3 strijkkwartetten

     2 strijkkwintetten

- strijkkwintet nr. 1 in e kleine terts, opus 15

- strijkkwintet nr. 2 in C grote terts, opus 51

     2 strijksextetten

     5 pianotrios

     2 piano kwintetten

     1 piano sextet

     3 cellosonates

     5 vioolsonatas

     pianowerken

 

Karel Arnoldus Craeyvanger (Utrecht, 31 oktober 1817 – 30 juli 1868) was componist, violist, baszanger en gitarist. Volgens gitaarhistoricus Philip J. Bone was Karel Craeyvanger een virtuoos op zowel gitaar als viool en behaalde hij grote successen bij concerten in Nederland. Karel Craeyvanger was directeur van diverse muziekgezelschappen en leider van de in 1852 en 1853 in Utrecht georganiseerde muziekfestivals.

Karel Craeyvanger componeerde

     gitaarwerken

- Introductie en Variaties op een thema uit de Der Freischutz, opus 3

- Drie Nocturnes

 

Louis James Alfred Lefébure-Wély (Parijs, 13 november 1817 - 31 december 1869) groeide op in een muzikaal milieu. Zijn vader Antoine Lefébure-Wély was organist van het orgel in de Église Saint-Roch dat gebouwd werd door F. H. Cliquot (1770) en later verbouwd werd door Aristide Cavaillé-Coll in de periode 1840-1862. Zijn eerste mis speelde Louis Lefébure-Wély op achtjarige leeftijd.

Toen zijn vader in 1831 aan de gevolgen van een verlamming overleed, volgt Louis hem op dertienjarige leeftijd op als organist–titularis van de Saint-Roch. In 1834 behaalde hij de tweede prijzen voor orgel en piano, met slechts een week ertussen. Hij wilde de eerste prijzen voor beide instrumenten behalen tijdens het volgende schooljaar. Hij werkte op school en aan het orgel en de piano zo hard, dat hij op 14-jarige leeftijd een hersenziekte opliep en zes maanden niet in staat was te spelen.

Vanaf 1836 ontwikkelde Louis Lefébure-Wély een goede band met Aristide Cavaillé-Coll, nog voordat deze vijfentwintigjarige orgelbouwer zijn eerste Parijse orgel voltooid had.

Eind 1846 voltooide Cavaillé-Coll het orgel van La Madeleine. Dit orgel was het hoogtepunt van de Franse orgelbouw tot dan toe. De inspeling, die door Lefébure-Wely, Fessy en Séjan verzorgd werd, vond plaats op 29 oktober.

In 1847 werd Louis Lefébure-Wely de post van organist van La Madeleine aanboden voor een jaarlijks hoog salaris van 3000 FF. Elf jaar lang, tot 1857, was Lefébure-Wely hier organist. Veel toeristen, orgelliefhebbers en vooraanstaande vreemdelingen verlieten Parijs niet voordat ze Lefébure-Wely hadden horen spelen in La Madeleine.

In december 1857 gaf Lefébure-Wely La Madeleine op, om zich volledig op het componeren toe te leggen. Hij werd opgevolgd door Camille Saint-Saëns (1835-1921). Louis Lefébure-Wely’s enige contacten met het orgel waren vanaf toen de inspelingen voor Aristide Cavaillé-Coll. Vanaf de jaren 1840, en zeker tot in de loop van de jaren 1860, was Lefébure-Wely zonder twijfel de favoriete organist van Aristide Cavaillé-Coll. Gedurende deze twintig jaar deed hij meer dan welke andere organist ook voor de promotie van de orgels van Cavaillé-Coll.

In april 1863 nam Louis Lefébure-Wely de taak van organist weer op, ditmaal in Saint-Sulpice, waar hij Georges Schmitt opvolgde. Hij kreeg deze betrekking met de hulp van Cavaillé-Coll. Bij zijn aanstelling gaf hij een concert voor de vooraanstaanden van Parijs, waaronder Gioacchino Rossini. Zijn programma bestond toen uit een Offertoire in F van hemzelf, een fuga in E van Johann Sebsatian Bach, een "storm", en een grand choeur als finale.

Lefébure-Wely stierf in de nieuwjaarsnacht van 31 december 1869. Een paar jaar later, in 1871, werd een grafmonument voor hem opgericht op het Cimetière du Père-Lachaise, waar hij begraven werd, niet ver van Frédéric Chopin.

Louis Lefébure-Wély componeerde 200 werken

     orkestwerken

- 3 symfonieën

     1 opera

     25 (series) werken voor orgel of harmonium

- L’Organiste Moderne, collectie van orgelstukken in alle genres in 12 boeken. Eervol opgedragen aan Mr. l’Abbé Hamon, Curé de St. Sulpice. (1867-1869)

boek 6.

2. mars in es grote terts

boek 9.

1. Scène pastorale pour une inauguration d’orgue of Messe de minuit, in g kleine terts, verrassende klanken.

boek 12.

3. mars in C grote terts

     46 pianowerken of series pianowerken

     kamermuziekwerken

     koorwerken

 

Antonio Joseph Bazzini (Brescia, 11 maart 1818 - Milaan, 10 februari 1897) werd op zeventienjarige leeftijd benoemd tot organist in de kerk van Brescia, maar toen hij op achttienjarige leeftijd Paganini ontmoette, richtte hij zich op viool. Hij studeerde vier jaar in Leipzig waar hij zich verdiepte in Johann Sebsatian Bach en Ludwig van Beethoven. Als violist toerde hij door heel Europa, in 1863 nog een keer door Nederland. Later gaf hij les aan het Conservatorio "GiuseppeVerdi" te Milaan, waar hij muzieklessen gaf aan Alfredo Catalani, Pietro Mascagni en Giacomo Puccini.

Antonio Bazzini componeerde

     2 opera’s

- Turanda, 1867

     cantates

     religieuze werken

     orkestwerken

     concertouvertures

     symfonische gedichten

- De Dans van de Kobolden, scherzo fantastique, opus 25

- Francesca da Rimini, opus 77

     1 strijkkwintet

     6 strijkkwartetten

- strijkkwartet nr. 1 in C grote ters, WoO, (1864) is de moeite waard

 

Charles François Gounod (Parijs, 17 juni 1818 - Saint-Cloud, 18 oktober 1893) werd in Parijs geboren op nr. 11 van de place St-André des Arts, als tweede zoon van een kunstenaarsechtpaar: zijn vader François-Louis Gounod (1758-1823) was kunstschilder en zijn moeder Victoire Lemachois (1780-1858) pianiste. Van zijn moeder kreeg hij zijn eerste pianolessen. Hij studeerde daarna eerst privé bij Antonín Rejcha en vanaf 1836 aan het Conservatoire national supérieur de musique van Parijs bij Jacques Fromental Halévy (fuga en contrapunt), Jean-François Lesueur (compositie), Ferdinando Paër, Luigi Cherubini en Pierre Zimmermann. In 1839 won hij met zijn cantate Fernand de Prix de Rome en daarmee een drie jaar durende reis naar Rome, waar hij woonde in de Villa Medici.

Na zijn terugkomst werd Gounod Maître de Chapelle en organist in de kerk van de Missions étrangères in Parijs. Hij wilde priester worden en studeerde van 1846 tot 1848 aan St. Sulpice en woonde vanaf 1847 in een klooster van de Karmelieten. In 1852 trouwde hij met Anne Zimmermann, de dochter van zijn pianoleraar aan het conservatorium. Van 1852 tot 1860 was hij directeur van het L'Orphéon de la Ville de Paris, het grootste mannenkoor van Parijs. Van 1870 tot 1875 woonde hij in Londen, waar hij het koor Gounod's Choir oprichtte dat later de Royal Choral Society werd.

De grote inkomsten uit zijn gehele oeuvre maakten het Charles Gounod mogelijk een normaal leven in zijn villa in Montretout te voeren, ook in zijn laatste jaren. Hij werd benoemd tot lid van de Parijse Academie en tot Commandeur van het Légion d'honneur en kreeg in oktober 1893 een staatsbegrafenis.

Charles Gounod componeerde

     13 opera’s

- Faust, opera in vier bedrijven, 1859, over  het verlies van waarden. Libretto Jules Barbier en Michel Carré naar  toneelstuk Faust et Marguerite, op haar beurt gebaseerd op Johann Wolfgang von Goethe's Faust, deel 1. Een sleutelwerk uit het Franse operarepertoire. Hoort bij de meeste gespeelde opera's ooit. Pakkende melodieën, schitterende harmonieën, briljante dramatische scènes. Gounod concentreerde zich vooral op de tragische gevolgen van Fausts (tenor) pact met de duivel in de gedoemde liefdesaffaire met Marguérite (sopraan).

   Bekende aria's (aaneenschakeling van hoogtepunten): In de tweede acte zingt Valentin (bariton), Marguérites broer, soldaat die naar het front moet en de zorg voor Marguérite aan zijn jonge vriend Siébel (mezzosopraan, travestierol) toevertrouwd: O sainte médaille ... Avant de quitter ces lieux. Daarna verschijnt Méfistoles (de duivel zelf dus, bas-bariton), die een lied zingt over het gouden kalf: Le veau d'or. Hij spreekt kwaad van Marguérite, zodat Valentin hem met zijn zwaard probeert te treffen, wat natuurlijk niet lukt. In de derde acte stuurt Faust Méfistoles  met een cadeau naar Marguérite en zingt de cavatine Salut, demeure chaste et pure. Marguerite zingt na ontvangst de beroemde juwelenaria: "Ah! je ris de me voir si belle en ce miroir". (de aria van Bianca Castafiore in de strips van Kuifje); en dan nog een mooi duet tussen Faust en Marguérite in scène 8: ‘Il se fait tard, Adieu!’. In de eerste scene van de vierde acte zingt Marguérite haar spinnnewiellied: "Elles se cachaient...Il ne revient pas" over eenzaamheid en verrraad; in de vijfde acte vindt een Walpurgisnacht ballet plaats in het Harzgebergte en aan het eind is een mooie triofinale: Anges purs, anges radieux, waarin Marguérite haar lot en haar ziel aan God toevertrouwt.

- La Colombe (De duif), opéra comique in twee bedrijven, libretto Jules Barbier en Michel Carré, gebaseerd op het gedicht Le Faucon van Jean de la Fontaine, 3 augustus 1860. De duif is het liefste bezit van de straatarme edelman Horace (tenor), die zijn hele fortuin aan de rijke gravin Silvie (sopraan) heeft uitgegeven. Om haar toch op een maaltijd te kunnen trakteren, besluit hij zijn liefste bezit op te offeren. Achteraf blijkt de duif springlevend, omdat zijn kok/huisknecht (mezzosopraan) hem heeft verwisseld met een papegaai van de buurman. Eind goed, al goed en ze leefden nog lang en gelukkig. kok/huisknecht Mazet (mezzosopraan) heeft een prachtrol en zingt als eerste aria (nr. 2) de duif een romance toe: Sylvie, Sylvie! Venez-la ma mignonne! (Silvie, Sylvie! kom hier, lief vogeltje). Gounod heeft ook een mooie rol gecreëerd voor de Majordomus van de gravin Maître Jean (bas). In de eerste acte zingt hij de arrietta (nr. 6) Les Amoureux (de geliefden) met een sprankelende orkestbegeleiding, en aan het begin van het tweede bedrijf is zijn aria (nr. 15) Le grand art de cuisine (De hoge kunst van het koken). Elegante en warme opera. De solonummers zijn zowel komisch als teer en gevoelig.

- Mireille, opera in vijf akten, 1864, libretto Michel Carré naar Frédéric Mistral’s gedicht Mireio, opgedragen aan George V van Hannover. Mireille, de hoofdpersoon zingt in de eerste akte in scène 3: O légère hirondelle, Messagère fidèle

- Romeo et Juliette, opera in 5 aktes, 1867, Libretto Jules Paul Barbier en Michel Florentin Carré, naar Shakespeare; een populaire opera, met prachtige aria’s, duetten en trio’s; Roméo: tenor en Juliette: sopraan. Juliette zingt in het eerste bedrijf een vrolijke wals: Je veux vivre ("ik wil leven") en halverwege het vierde bedrijf: “Amour, ranime mon courage”.

     9 toneelmuziekwerken

     3 balletten

     11 cantates en oratoria

     50 missen

     2 requiems

- Requiem, 1893, hèt Requiem van Charles Gounod, hij schreef het in drie versies: voor solisten, koor en orkest, solisten koor en orgel en met een begeleiding van strijkkwartet of harp en orgel.

     200 (series) motetten en andere religieuze werken

- Ave Maria, voor sopraan solo, orgel, piano en orkest - naar Johann Sebastian Bach, Wohltemperiertes Klavier, 1 deel, 1e prelude in C groot, 1852,  is een wereldhit geworden

- Les sept Paroles du Christ sur la croix, voor de kerkdienst op Goede Vrijdag, voor koor a cappella, 1855, opgedragen aan Mr Sibour, aartsbisschop van Parijs

     14 orkestwerken

- Scherzo, 1837

- Symphonie nr. 1, 1855

- Symphonie nr. 2, 1855, mooie werken

- Fantaisie sur l'hymne national russe voor pedaalpiano en orkest, 1886

- Suite concertante in A grote terts voor pedaalpiano en orkest, 1888

- Danse Roumaine, 1888,  voor pedaalpiano en orkest geschreven voor  Lucie Palicot, een briljante orgelleerling van Guilmant, die ook heel mooi pedaalpiano speelde.

- Concerto in Es grote terts voor piano-pedalier (pedaal piano) en orkest,  1889, apart timbre, apart om te zien uitvoeren. Heel verrassend  langzaam deel.

     2 werken voor harmonieorkest

- Petite symfonie (1885)

     1 strijkkwartet

     12 andere (series) kamermuziekwerken

     30 koorwerken a cappella of met pianobegeleiding

     20 werken voor kinderkoor en kinderliederen

     105 (series) liederen voor zangstem en piano

- O Divine Redeemer (Repentir), 1894 voor mezzosopraan en begeleiding, heel beroemd geworden. Op allerlei manieren gearrangeerd.

     23 (series) werken voor piano

     4 werken voor orgel

 

Cesare Ciardi (Florence, Italië, 28 juni 1818 – Strelna, district Sint Petersburg, Rusland, 13 juni 1877) was de zoon van Giuseppe Ciardi, kunstschilder en tekenleraar op het Collegio Cicognini van Prato. Cesare Ciardi begon al jong met fluit spelen onder leiding van amateur Luigi Carlesi. Cesare Ciardi gaf zijn eerste optreden op negenjarige leeftijd in het Koninklijk Paleis in Florence in aanwezigheid van Nicolò Paganini, die het jongetje meteen meenam op tournee naar Turijn. Cesare Ciardi begon een muziekstudie aan het Keizerlijk en Regionaal College San Gaetano in Florence, waar hij compositie studeerde bij Geremia Sbolci. In 1838 studeerde hij er af. Hij maakte verscheidene concertreizen door Europa en vertrok in 1853 naar Rusland. Daar werd hij fluitist van de tsaar. In 1862 kreeg Cesare Ciardi een aanstelling als docent aan het Conservatorium Sint Petersburg en werd daar de fluitleraar van Peter Iljitsj Tschaikovsky. Cesare Ciardi speelde eerste fluit in de orkesten van de keizerlijke theaters in Sint Petersburg, inclusief in dat van de Keizerlijke Italiaanse Opera en het Keizerlijke Bolshoi Kammeny Theater. Op 58-jarige leeftijd overleed hij onverwachts aan een infarct.

Cesare Ciardi was ook een begenadigd beeldhouwer en caricaturist.

Cesare Ciardi componeerde

     3 orkestwerken (met concertante fluitpartij)

     6 kamermuziekwerken

     52 werken voor fluit en piano

- “La Capricciosa”, opus 44,  Fantasia 

     7 (series) werken voor fluit solo

     6 leerboeken met werken voor fluit

 

Dr. Edward John Hopkins (Westminster, 30 juni 1818 - 4 februari 1901) was de oudste zoon van klarinettist en orekestleider George Hopkins. In 1826 werd hij koorknaap bij de Chapel Royal onder leiding van William Hawes. HIj zong mee bij de kroning van Koning William IV in de Westminster Abbey in 1830. In 1834 verliet Edward John Hopkins de Koninklijke Kapel en werkte tot 1898 als organist aan verschillende kerken in Londen, het langst (vanaf 1843) aan de Temple Church in London,. Hij was in 1869 één van de oprichters van het Royal College of Organists in Engeland. In 1882 kreeg hij van de Aartsbisschop van Canterbury een eredorctoraat in de muziek.

Edward Hopkins schreef een standaardwerk over orgels: The Organ: its History and Construction, in 1855 samen gepubliceerd met History of the Organ van Rimbault.

Edward John Hopkins componeerde

     73 kerkliederen, die tot op de dag van vandaag gezongen worden

- My soul doth magnify the Lord

- God be merciful unto us and bless us in c kleine terts

- ‘Ellers’, 1869

 

Stanisław Moniuszko (Ubiel bij Minsk, toen Litouwen, 5 mei 1819 – Warschau, 4 juni 1872) kreeg zijn opleiding eerst thuis van zijn moeder Elżbiëta. Vanaf 1827 kreeg hij les van August Freyer in Warschau en sinds 1830 van Dominik Stefanowicz weer in Minsk. Vanaf 1837 tot 1839 studeerde hij in Berlijn bij Carl Friedrich Rungenhagen en Gaspare Spontini. In 1840 ging Stanisław Moniuszko terug naar Vilnius in Litouwen

Daar trouwde hij met Aleksandra Müller. Hij gaf in Vilnius les en was organist aan de Rooms-katholieke kerk van St. Johannes uit 1386.

In 1858 vertrok hij naar Warschau. Hij werd daar dirigent van de plaatselijke opera en professor aan de Frédéric Chopin Muziekacademie.

Stanisław Moniuszko componeerde

     14 opera’s

- Halka, opera in 2 (later 4) actes, 1847, revisie 1857, libretto Włodzimierz Wolski (naar Kazimierz Władysław Wójcicki)

- Verbum nobile, 1860, opera in 1 acte, libretto Jan Chęciński

- Straszny dwór (Het spookkasteel), opera in 4 akten, libretto Jan Chęciński; werd in 1865 als te nationalistisch verboden;

     11 operettes

     4 balletten

     6 toneelmuziekwerken

     7 cantates

     6 missen

     1 requiem

     8 andere religieuze werken

     278 liederen

     2 strijkkwartetten

     14 pianowerken

     orgelwerken

     5 orkestwerken

 

Franz von Suppé (Francesco Ezechiele Ermenegildo Cavaliere Suppé Demelli) (Split, Kroatië, tóen Spalato, Dalmatië, keizerrijk Oostenrijk, 18 april 1819 – Wenen, 21 mei 1895) was zoon van een Belgische vader en een Oostenrijkse moeder uit Wenen. Hij was een neef van operacomponist Gaetano Donizetti. Franz von Suppé zong vanaf zijn achtste jaar in het kerkkoor van de kathedraal van Split en kreeg fluitles van kapelmeester Giuseppe Ferrari. Op wens van zijn vader begon hij op zijn 15de jaar een rechtenstudie aan de universiteit van Padua, maar zijn hart lag bij de muziek: op zijn 16de componeerde hij een volwaardige mis. Na de dood van zijn vader in 1835 begon hij een medicijnstudie in Wenen, maar gaf die al gauw op om op het Conservatorium (nu Universität für Musik und darstellende Kunst) in Wenen bij Simon Sechter en Ignaz Xaver Ritter von Seyfried muziek te gaan studeren. Om zijn geld voor de studie te verdienen gaf Franz von Suppé Italiaanse les. Na zijn studie werd hij dirigent in het in het Josephstädter Theater in Wenen en vanaf 1865 aan het Carltheater Wenen-Leopolstadt. Franz von Suppé is begraven op de centrale Begraafplaats in Wenen.

In 1898 werd in de Weense wijk Hietzing de "Suppé-Gasse" naar hem vernoemd.

Franz von Suppé componeerde

     9 opera’s

     30 operettes

- Dichter und Bauer,  operette in 3 bedrijven 24 augustus 1846, libretto Karl Elmar, de ouverture is zijn meest populaire werk en wordt vaak apart door orkesten uitgevoerd.

- Leichte Kavallerie of Die Töchter der Puszta, operette in 2 bedrijven, 21 maart 1866, libretto Carl Costa, de ouverture is ook een populair (nieuwjaars)orkestwerk.

     47 toneelmuziekwerken

     15 orkestwerken

     9 werken voor harmonie-orkest

     1 mis

- Missa Dalmatica, Mis in F grote terts, 13 september 1835, door Franz van Suppé gecomponeerd toen hij 16 jaar was en nog in Dalmatië woonde, voor driestemmig mannenkoor en orgel. Aandoenlijk en substantieel, zou meer uitgevoerd moeten worden.

     1 requiem

- Requiem in d kleine terts,  1855, ter gelegenheid van het overlijden van de directeur van het  Josephstädter Theater en opgedragen aan Paus Pius IX. Mooie koren, vrome soli (grondeloos diepe bas) en ingewikkelde dubbelfuga's. Hoogtepunt: het dramatische Dies irae met een 16 keer herhaalde openingsregel

     4 (series) liederen

 

Jacques Offenbach (Jakob Offenbach, Keulen, Duitsland, 20 juni 1819 – Parijs, Frankrijk, 5 oktober 1880) geldt als een van de scheppers van de operette (hoewel hij die Duitse term nooit gebruikte).

Jakob Offenbach was de op een na oudste zoon van de joodse kantor Isaac Juda Offenbach. Hij leerde eerst viool en later cello te spelen; met zijn zus Isabella (piano) en broer Julius (viool) vormde hij een trio dat optrad in logementen. In 1833 liet zijn vader hem met zijn broer Julius naar Parijs gaan. Hoe jong hij toen ook was, hij werd toegelaten op het vak violoncello aan het Parijse Conservatoire national supérieur de musique, maar in 1834 staakte hij door geldgebrek de studie. Na allerlei baantjes in de variétés werd hij cellist bij verschillende van de boulevardtheaters in Parijs en uiteindelijk de Opéra-Comique . Hij bouwde een naam op als virtuoos cellist en trad in de jaren veertig op met pianisten als Anton Rubinstein en Franz Liszt in Parijs en Keulen.

In 1844 bekeerde hij zich tot het katholicisme en huwde hij met Herminie d'Alcain (zij zouden vier dochters krijgen). In Londen heeft hij in 1844 samen met Joseph Joachim en Felix Mendelssohn Bartholdy als pianotrio opgetreden. Tijdens de Februarirevolutie (1848) in Frankrijk week hij kortstondig uit naar Duitsland. In 1849 werd hij kapelmeester aan het Théâtre Français, waar hij de muziek schreef en verzorgde bij de uitgevoerde toneelstukken. Zijn venijnige teksten en muziek vielen niet altijd even goed. Tijdens de Wereldtentoonstelling van 1855, opende hij (in navolging van de Folies-Nouvelles van Hervé) een eigen theater onder de naam Bouffes Parisiens aan de Champs-Élysées. Na enkele omzwervingen kwam hij terecht in het grotere theater Salle Choiseul met 900 zitplaatsen. Dit was het begin van een succesvolle operettecarrière. In 1858 schreef hij zijn eerste avondvullende werk: Orphée aux Enfers, vanaf het eerst moment een wereldhit. Met zijn “musiquettes” parodieerde Offenbach op hilarische wijze en vol politieke toespelingen – de bombast van de Grand-Opera van Giacomo Meyerbeer.

In 1860 naturaliseerde hij tot Fransman en in 1861 kreeg hij het Légion d’honneur.

De Frans-Duitse Oorlog ( 1870) markeerde een omslag. Offenbach was erg gehecht aan zijn nieuwe vaderland Frankrijk. In de Duitse pers gold hij als een verrader, terwijl de Franse pers in hem juist een agent van Bismarck zag. Hij moest zijn familie in veiligheid brengen in Spanje. Terug in Parijs bleken zijn operettes niet langer in de smaak te vallen. Offenbach ging bankroet. In 1876 maakte hij, om zijn grote verliezen wat te compenseren, een zeer succesvolle tour naar de Verenigde Staten ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling bij het honderdjarig bestaan van de Verenigde Staten: veertig concerten en ook uitvoeringen van twee van zijn operettes. Successen die ook in Parijs zich nog even voortzetten.

Vanaf 1877 was hij voornamelijk bezig met zijn opera Les contes d'Hoffmann. Het jaar 1880 bracht hij werkend aan de partituur door in het Pavillion Henri IV in St. Germain-en-Laye. In september van dat jaar moest hij wegens verslechtering van zijn gezondheid terug naar Parijs. Er werd al gerepeteerd maar op 5 oktober 1880 overleed hij. Onvoltooide partituren zijn - op verzoek van de familie – voltooid door Léo Delibes. Hij werd begraven op Montmartre. De laatste tijd (2016) is er weer meer belangstelling voor de geniale werken van Offenbach.

Jacques Offenbach componeerde 600 (!!) werken, waaronder

     99 operettes:

- Ba-ta-clan (1855) - Chinoiserie musicale in één akte, libretto door Ludovic

- Halevy, het was Offenbachs eerste grote succes. Het grappige stuk bespot alle politici en politieke partijen uit dat jaar.

- Orphée aux enfers (1858), Opéra-bouffon in twee akten, libretto door Hector-Jonathan Crémieux en Ludovic Halévy. De operette parodieert de opera seria; muziek uit Glucks Orpheus wordt letterlijk geciteerd. Orpheus en Eurydice hebben een slecht huwelijk en  Orpheus springt een gat in de lucht als Eurydice naar de onderwereld wordt ontvoerd. Alleen onder druk van de Publieke Opinie haalt hij haar moeizaam terug. Hij laat de goden op de Olympus de beroemde  can can dansen, wat als “absurd ongepast” werd beschouwd. Een groot muzikaal feest

- Un mari à la porte, opérette in één akte, 1859, libretto Alfred Delacour (Alfred Charlemagne Lartigue) en Léon Morand.

- La belle Hélène, 1864, Opéra-bouffe in drie akten, libretto door Henri Meilhac en Ludovic Halévy. Een absoluut meesterwerk. De opera vertelt het verhaal van de mooie Helena, vrouw van de koning van Sparta, die door Prins Paris werd ontvoerd. Dat werd het begin van de Trojaanse oorlog. Op de titelpagina van het operalibretto was Helena afgebeeld met blote borsten. Reden voor topkok Auguste Escoffier, ook al verantwoordelijk voor de Tournedos Rossini, om een dessert Poire Belle Helene te ontwerpen, waarbij twee halve peren naar de borsten van Helena verwijzen. 

- Barbe-bleue (1866) - Opéra-bouffe in drie akten, libretto door Henri Meilhac en Ludovic Halévy; parodie en poëzie gaan hand in hand. Blauwbaard blijkt geen killer maar een pantoffelheld. De vrouwen worden niet vermoord maar onwel door een suikerdrankje. Monty Python avant la lettre

- Les brigands (De schurken, 1869) Opéra-bouffe of operette, libretto Henri Meilhac and Ludovic Halévy,  van invloed op Bizet bij het schrijven van Carmen. Een dun verhaaltje over een roversbende waar allerlei conflicten en liefdesaffaires de revue passeren. De satirische behandeling van politie en bankiers maakt het leuk.

- Fantasio,  opéra comique in 3 bedrijven, 1872, libretto Paul de Musset gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van zijn broer Alfred de Musset. Het werk was opgedragen aan  Eduard Hanslick. Om in de nabijheid van zijn geliefde prinses Elsbeth (sopraan), dochter van de koning van Beieren (bas), te kunnen komen, verkleed student  Fantasio (mezzosopraan) zich als hofnar. En passant weet hij ook nog een oorlog te voorkomen, waarvoor hij in de adelstand wordt verheven. Elsbeth en Fantasio zingen drie duetten: akte 1 nr. 4: “Quel murmure charmant”; acte 2 nr. 13:”Je n'ai donc rien de plus”; acte 3 nr. 17:”Il n'est qu'un refrain à chanter”. Adembenemend mooi.

- Le voyage dans la lune (Een reis naar de maan), opéra-féerie in vier bedrijven en 23 scenes, libretto Albert Vanloo, Eugène Leterrier en Arnold Mortier, losjes gebaseerd op de gelijknamige roman van Jules Verne, 26 October 1875

     2 opera’s

- Les Contes d'Hoffmann, 1880 onvoltooide opera in drie bedrijven; libretto Jules Barbier en Michel Carré op basis van drie korte verhalen van E.T.A. Hoffmann. Hoofdrollen zijn er voor de schrijver Hoffmann (tenor), Nicklausse, zijn vriendin en muze (mezzosopraan), de vreemde uitvinder Spalanzani (tenor), Olympia (sopraan), een mechanische pop door Spalanzani ontworpen, Antonia (sopraan), de dochter van Crespel (basbariton), een vioolbouwer, Giulietta,(sopraan) een courtisane en Stella (sopraan), een prima donna. De sopraanrollen kunnen door één en dezelfde sopraan of door vier verschillende sopraantypes worden gezongen

     2 balletten

- Gaîté Parisienne (Parijse vrolijkheid), choreografie Léonide Massine op muziek van Jacques Offenbach, georkestreerd door Manuel Rosenthal in samenwerking met Jacques Brindejonc-Offenbach, neef van de componist, 5 April 1938.

     105 (series) liederen

- Six fables de la Fontaine, 1842

     5 werken voor cello

- Harmonies des bois, opus 76, voor cello en piano, 1851

1. Le soir, élégie, opgedragen aan de vicomtesse de Beaumont

2. Les larmes de Jacqueline, élégie, opgedragen aan madame Arsène Houssaye

     3 verzamelingen voor piano solo

 

Louis Théodore Gouvy (Goffontaine, Lotharingen, 3 juli 1819 – Leipzig, 21 april 1898) was de jongste van vier kinderen uit een welgestelde familie van Franse industriëlen. Théodore kon, omdat zijn regio onder Pruisische bestuur viel tijdens zijn geboorte, pas op 32-jarige leeftijd het Franse staatsburgerschap verkrijgen. In 1836 ging hij in Parijs rechten studeren. Hij nam er ook pianoles en werd vriendjes met Adolphe Adam. Dat leidde tot verdere privé muziekstudies in Parijs en Berlijn.

Het Instituut Théodore Gouvy, gevestigd in de Villa Gouvy, 1 rue de la Gare - 57470 Hombourg-Haut, zet zich in voor een herwaardering voor en heruitgave van de werken van deze componist.

Théodore Gouvy componeerde

     9 symfonieën, pretentieloze romantische orkestmuziek; CD voor belangstellenden: Deutsche Radio Philharmonie olv Jacques Mercier; CPO 777 381

- symfonie nr. 1 in Es grote terts, opus 9 ,1845

- symfonie nr. 2 in F grote terts, opus 12 ,1848

     15 andere orkestwerken

- Fantasie Pastorale voor viool en orkest, lyrisch

     36 kamermuziekwerken

     12 (series) pianowerken

     6 cantates

- cantate La Religieuse, 1875

     2 opera’s.

     1 requiem

     1 Stabat Mater

     1 mis

     8 series liederen

 www.institut-theodore-gouvy.com

 

Clara Josephine Schumann-Wieck (Leipzig, 13 september 1819 – Frankfurt am Main, 20 mei 1896) was de dochter van Friedrich Wieck, een van de meest originele pianopedagogen van de 19de eeuw. Haar moeder Marianne Wieck was een zeer goede pianiste en sopraan. Clara's ouders scheidden toen zij vijf jaar oud was. Clara werd aan haar vader toegewezen, die haar pianolessen gaf. Haar tijd werd gevuld met pianospelen, muziektheorie, dagelijkse wandelingen door de natuur en concertbezoek.

Als wonderkind en als jong meisje gaf ze concerten vanaf haar achtste, vanaf haar elfde trad ze op met eigen geschreen composities. Toen ze veertien jaar oud was componeerde ze haar eerste pianoconcert in a klein, dat twee jaar later door haar werd uitgevoerd met het Gewandhausorchester onder leiding van Felix Mendelssohn Bartholdy. Clara werd beroemd, tot haar bewonderaars hoorden Felix Mendelssohn Bartholdy, Joseph Joachim, Frederic Chopin en Goethe, ze maakte concertreizen door heel Europa.

Clara werd,  zeer tegen de zin van vader Wieck, verliefd op de negen jaar oudere Robert Schumann, die een van haar vaders leerlingen was en bij hun thuis inwoonde. Friedrich Wieck verzette zich aanvankelijk met succes tegen een huwelijk met de onevenwichtige jongeling. Een dag voor haar eenentwintigste verjaardag trouwde ze, na een enerverende rechtszaak, met Robert . Het was een intens muzikaal huwelijk, maar de opvoeding van de acht kinderen (van wie Ludwig en Felix de namen van bekende componisten kregen), gezondheidsproblemen en carrière, waren een zware last. In 1854 gaf Clara Schumann een concert in Den Haag in Nederland. Na afloop vroeg prins Frederik, de broer van koning Willem II, die het concert had bijgewoond aan Robert : "Bent u ook muzikaal?" En toen Robert dat zuinigjes bevestigde: "En, op welk instrument?". Het was de prins ontgaan dat Robert Schumann componist was.

Toen Clara vijfendertig was, werd Robert  in een inrichting opgenomen wegens depressies. Het was Clara verboden hem daar op te zoeken. Clara moest in haar onderhoud voorzien door les geven en concerttournee's. Twee jaar later overleed Robert Schumann. Clara had veel steun van Johannes Brahms die enige tijd daarvoor in hun leven was gekomen. Hun hele verdere leven bleven Johannes Brahms en Clara bevriend.

In 1896 werd ze getroffen door een hersenbloeding en zij overleed twee maanden later op 76-jarige leeftijd.

Clara Schumann  componeerde

     23 pianowerken of series pianowerken

- Pianosonate in g kleine terts,  1842

     15 liederen of series liederen

     2 pianoconcerten

- Pianoconcerto in a kleine terts, 1836

     pianotrio opus 17 in g kleine terts, 1846, een juweel, ongebreidelde gepassioneerdheid; met een verwijzing naar het Lutherse koraal "Aus tiefer Not schrei ich zu Dir". Clara had er een cursus contrapunt bij Robert voor gevolgd, dat hoor je in het majestueus fugato van de finale terug. 

     2 werken voor piano en viool

- Drei Romanzen, opus  22, 1855, opgedragen aan Joseph Joachim