Componisten

vanaf 1570

 

Giovanni Paolo Cima (omstreeks. 1570 – Milaan, 1630) kwam uit een familie van musici en was een toonaangevende muzikale figuur in Milaan. Het lijkt erop dat hij in Milaan zijn hele leven heeft doorgebracht. Hij volgde Ottavio Bariola in 1595 op als organist in de kerk Santa Maria bij Santo Celso en werd daar maestro di cappella van 1607 - 1611 en van 1614 - 1630.

Cima was de eerste componist die triosonates voor twee hoge instrumenten en basso continuo publiceerde, in 1610. Cima overleed bij een pestepidemie in 1630.

Giovanni Paolo Cima componeerde

     motetten.

     kerkconcerten

- Concerti ecclesiastici, 1610

Ensemble Musica Fiorita heeft uit de één tot achtstemmige Antifonen een Vespro della Beata Vergine samengesteld. Beetje verwarrend wel. Mooi indrukwekkend achtstemmig Assumpta est Maria

     1 mis

     sonates

- Concerti ecclesiastici,1610, waarin zes sonatas voor 2 - 4 instrumenten met basso continuo, waaronder de twee vroegste voorbeelden van solosonates en triosonates

     ricercari

     canzoni

 

Domenico Belli (Italië, ??, omstreeks 1570 ?? – Florence, mei 1627) was aan het begin van de 17de eeuw in dienst van het hertogelijke hof van Parma. Op 10 augustus 1607 werd hij lid van de Compagnia dell'Arcangelo Raffaello, een prestigieus groepje belangrijke Florentijnen. Van 1610 tot 1613 was hij leraar van de koorknapen in de San Lorenzo, als opvolger van Marco da Gagliano. Hij was getrouwd met Angelica. 19 september 1618 kwam Domenico Belli samen met Angelica in dienst bij het hof van de Medici. Zijn laatste betalingsdocument daar dateert van april 1627, Angelica bleef na zijn dood aan het hof werken.

Domenico Belli componeerde

     Orfeo dolente, vijf intermedia op tekst van Gabriello Chiabrera voor carnaval 1616, als tussenspelen bij de opvoering van een toneelstuk. Wilde, duistere muziek.

     toneelmuziek bij Andromeda  van Jacopo Cicognini, 1618

     Officium defunctorum (requiem) voor vier stemmen en basso continuo, 1616

     35 aria’s voor 1 of 2 stemmen en chitarrone, 1616

- Occhi belli a me severi  

 

Ignazio Donati (Casalmaggiore, provincie Cremona, Italië, omstreeks 1570 – Milaan, 21 januari 1638) was achtereenvolgens aan het werk als maestro di cappella in kathedralen in Urbino (1596 - 1598 en 1612 - 1615), Pesaro (1600), Fano (1601 - 1605),  Ferrara (1616), Casalmaggiore (1618 - 1623), Novara (1623 - 1629) en Lodi (1630), voordat hij 10 april 1631 een betrekking kreeg aan de kathedraal van Milaan, waar hij tot zijn dood bleef werken.

Ignazio Donati  componeerde

     3 boeken concerti sacri, 1612, voor 1 tot 5 stemmen en orgel

     5 boeken en nog 20 losse motetten,

     missen

     psalmzettingen.

 

Pierre Guédron (Guesdron), (Châteaudun, Normandië, omstreeks 1570 – Parijs, omstreeks 1620) werd in 1590 maître des chanteurs de la chambre aan het hof van Hendrik IV. In 1601 volgde hij Claude le Jeune op als compositeur de la chambre du roi. In 1613 bereikte hij de positie van surintendant des musiques de la chambre du roi.

Pierre Guédron componeerde

     15 balletten

     5 boeken met airs de cour voor 4 en 5 stemmen.

Zijn Air de courEst-ce Mars” (1613) werd buitengewoon populair en is bekend  in versies van Sweelinck (klavecimbel), Scheidt (5-stemmig ensemble) en Vallet (4 luiten van verschillende groottes).

 

Salamone (Salomone, Schlomo; de' Rossi) Rossi, bijgenaamd "l'Ebreo" (omstreeks 1570 – 1630) was een Joods-Italiaans componist en violist. Van 1587 tot 1628 diende hij aan het hof van Mantua, en genoot hoog aanzien in de familie Gonzaga, die hem vrijstelde van de verplichting om als Jood een geel merkteken op de hoed te dragen.

Rossi's zuster, Europa Rossi, was opera zangeres. Zij zong de premiere van de Lamento d'Arianna van Claudio Monteverdi - in wiens orkest Salamone Rossi viool speelde - voor de hertog van Gonzaga.

Salamone Rossi was de eerste componist die werken (sinfonia's) voor twee violen en basso continuo uitgaf.

Salamone Rossi componeerde

     sinfonie, 1607, waaronder de allereerste composities voor twee violen en basso continuo; de allereerste "triosonates" als het ware; 

     madrigali a 5,

     canzonette a 3,

     theatermuziek

     33 Joodse psalmen: Ha-shirim asher li-Shlomo, (de liederen van Salomo), van het hooglied komt er niets in de verzameling voor, wellicht is het gewoon een verwijzing naar zijn voornaam

- Odekha ki'anitani (psalm 118:21–24) voor zes stemmen

     sonates voor instrumentaal ensemble

Sonata sopra l'aria di Ruggiero, triosonate voor 2 violen en bas, 1622

Sonata sopra La Bergamasca, triosonate voor 2 violen en bas, 1622

     dansen voor instrumentaal ensemble,

 

Aurelio Virgiliano (Italië, omstreeks 1570 – 1630). Er is tot nu toe geen enkele informatie over Aurelio Virgiliano bekend.

Aurelio Virgiliano componeerde  één manuscript:

     Il Dolcimelo. De papierwatermerken dateren het document tussen 1589 en 1625.

Il Dolcimelo bestaat uit drie boeken:

Libro Primo. bevat Passaggi voor zangstem met begeleiding van zelfgekozen instrumenten

Libro Secondo. bevat Ricercate fiorite (bloemrijke) voor cornetto, viool, of andere instrumenten; 9 ricercate voor altblokfluit in G, en madrigalen en canzoni diminuite, die tot klinken kunnen worden gebracht op alle willekeurige instrumenten, (per sonar vagamente con ogni sorte d'Instrumento)

Libro Terzo. met allerlei instrumentale muziekvormen (tutti modi da sonar qualsivoglia Instrumento)  con i loro Accordi, tanto in concerto, quanto separati (met hun harmonieën, of in partituur, of apart genoteerd)

 

Melchior Vulpius (Wasungen, Saksen, even ten zuiden van Eisenach, Duitsland, omstreeks 1570 – Weimar, 7 augustus 1615, Weimar) was de zoon van de arme wagenmaker Fuchs. Melchior Fuchs ging naar een kleine Latijnse school, waar hij leerling was van Johann Steurelein. Van 1588 tot 1589 ging hij naar Speyer en kreeg daar les van Thomas Walliser in musica poetica. In 1589 werd Melchior Fuchs als leraar Latijn aangesteld aan de Latijnse school in Schleusingen. In dat jaar trouwde hij ook. Al snel werd Melchior Fuchs cantor van de school en docent Lutherse catechismus en Latijn. Hij schreef ook veel muziek voor de Lutherse kerk. In deze periode latiniseerde hij zijn naam in Melchior Vulpius.

Van 1596 tot zijn dood was Melchior Vulpius cantor en leraar aan de Latijnse school te Weimar.

Melchior Vulpius componeerde

     5 boeken Latijnse motetten voor zes tot dertien stemmen

- Cantiones sacrae, 1602, 43 gezangen

- Cantiones sacrae, 1604, 63 gezangen

- Canticum beatissimae (1605)

     4 gezangboeken in het Duits

- Kirchengesänge und geistliche Lieder Dr. Luthers (1604);

- Ein schön geistlich Gesangbuch (1609).

     1 Mattheus Passion

 

Francesco Rognoni Taeggio (Milaan, Italië, ná 1570 – ná 1626) was de zoon van Riccardo Rognoni, uit Tallegio, Bergamo afkomstig, en de broer van Giovanni Domenico Rognoni Taeggio, ook componisten en muzikanten. Francesco Rognoni Taeggio werkte aanvankelijk als kapelmeester voor vorst Filiberto di Masserano. Vanaf 1613 was hij in dienst van regenten van Milaan en vanaf 1620 kapelmeester aan de kerk San Ambrogio. Hij bleef altijd in Milaan wonen, maar was daarnaast actief voor allerlei koningen en hoogwaardigheidsbekleders in Europa. Hij schrijft voor het eerst een aantal versieringen voor, schrijft voor het eerst bindingsbogen en combineert op een aparte manier de prima prattica en de seconda pratica.

Francesco Rognoni Taeggio componeerde

     missen

     psalmen

     motetten

     madrigalen voor vijf stemmen, 1613

     instrumentale canzones voor vier tot acht instrumenten, 1608

     2 studiewerken

- Aggiunta della scolaro di violino & altri stromenti, 1614, verdwenen

- Selva de varii passaggi, secondo l'uso moderno, per cantare et suonare con ogni sorte de stromenti, divisi in due parti, 1620, zijn belangrijkste werk, dat diep ingaat op zang- en viooltechniek en de versieringskunst  (Diminution). Onmisbaar voor de kennis van historische uitvoeringspraktijk.

+ Variaties over het madrigaal “Vestiva i colli” van Palestrina

 

Michael Praetorius (eigenlijk Michael Schultheisz of Schulze, Praetorius is daar de Latijnse vertaling van), (Creuzburg, bij Eisenach, waarschijnlijk 15 februari 1571 – Wolfenbüttel, 15 februari 1621) was de jongste zoon van een Lutherse predikant, in Creuzburg, dat tegenwoordig Thüringen heet. Na schoolgang in Torgau en Zerbst, studeerde hij naat muziek theologie en filosofie aan de Universiteit van Frankfurt. Vanaf 1587 was hij organist aan de Marienkirche in Frankfurt. Vanaf  1592/3 deed hij dienst aan het hof in Wolfenbüttel, onder toezicht van Henry Julius, Hertog van Brunswick-Lüneburg. Hij werkte in het hoforkest eerst als organist en daarna (vanaf 1604) als Kapellmeister.

In Dresden ontwikkelde hij “koorconcerten” voor koor, solozangers en instrumenten, vooral de meerkorige variëteit, zoals ook in het Venetië van Giovanni Gabrieli werd toegepast.

Tot zijn dood bleef Praetorius aan het hof in Dresden, waar hij was benoemd tot Kapellmeister von Haus aus and werkte met Heinrich Schütz.

Michael Praetorius was ook een briljant muziektheoreticus. Zijn driedelig traktaat Syntagma Musicum (1615–1620) is een encyclopedie van de muziektheorie en -praktijk van die tijd. Het eerste deel behandelt de kerkmuziek en bevat een schat aan citaten uit oudere bronnen; het tweede deel geeft een overzicht van de gangbare muziekinstrumenten.

Michael Praetorius stierf op zijn geboortedag, in Wolfenbüttel en is begraven in een nis onder het orgel van de Marienkirche in Wolfenbüttel.

Michael Praetorius componeerde

     9 delen Musae Sioniae (1605–10) met 1244 koraal en liedzettingen

- Es ist ein Ros entsprungen, 1609 is de bekendste harmonisatie

- In dulci jubilo, nun singet und seid froh, voor 8-stemmig dubbelkoor  (deel 2/5)

- Wie schön leuchtet der Morgenstern à 2, à 3, à 4 en à 5

     missen,

     magnificats.

     300 instrumentale dansen 

Terpsichore (1612), sommige reeds eeuwenoude melodiën, voorzien van nieuwe arrangementen

     10 orgelwerken

- fantasieën over Lutherkoralen

- zettingen van Latijnse hymnen

 

Giovanni Battista Fontana (Brescia, omstreeks 1571 – Padua, omstreeks 1630) werkte als musicus in Brescia, Rome and Padua. Hij stierf in Padua tijdens een pestepidemie.

Giovanni Battista Fontana componeerde

     18 sonatas (Sonate a 1.2.3. per il violino, o cornetto, fagotto, chitarone, violoncino o simile altro istromento, Venice, 1641) voor 1 tot 3 instrumenten en basso continuo, briljante muziek,  melodisch en ritmisch krachtig.

- Sonate Secunda voor viool (of ander insrument) en basso continuo

 

Giovanni Picchi (1571 of 1572 – 17 May 1643) is als luitist afgebeeld op de titelpagina van een handboek voor dansers uit 1600 van de hand van  Fabritio Caroso (Nobilità di dame).

Ergens vóór februari 1607 was hij werkzaam als organist aan de Venetiaanse kerk van de Frari en van 1623 tot zijn dood was hij ook organist  bij  de Broederschap Scuola di San Rocco, de vooraanstaanste en rijkste van de Ventiaanse broederschappen.

Giovanni Picchi componeerde

     klavecimbelwerken

- Toccata, het einige Italiaanse stuk uit het Fitzwilliam Virginal Book

     19 ensemble canzonas en sonata’s, 1625: Canzoni da sonar.

     Salve Christi, voor zangstem en basso continuo.

 

Daniel Bacheler (Bachiler, Batchiler, Batchelar) (Aston Clinton, Buckinghamshire, gedoopt 16 maart 1572 – Kent, begraven 29 januari 1619) was de zoon van Richard Bachelor en Elizabeth Cardell. Daniel Bacheler leerde vanaf zijn zevende jaar luitpelen van zijn oom, Thomas Cardell, luitist en dansmeester aan het hof van Koningin Elisabeth I.

Daniel Bacheler werkte vanaf 1587 voor Sir Francis Walsingham, eerste secretaris van Koning Elisabeth. In oktober 1594 kwam hij in dienst van Robert Devereux, de 2de Earl van Essex, en tenslotte als kamersecretaris voor Koningin Anne van Denemarken, de vrouw van Jacobus I. Daniel Bacheler is begraven op de St Margareths begraafplaats in Lee, Kent, dichtbij Koningin Anne’s hofhouding in Greenwich.

Daniel Bacheler componeerde

     7 werken voor gemengd consort

     1 lied

- To plead my faith, tekst een bitter sonnet van Robert Devereux, de 2de Earl van Essex, in 1601 wegens zijn milde houding tegenover de Ieren gevangengenomen en terechtgesteld.

     50 luitwerken

- 18 pavanes 

- 15 galliardes

Galliard upon a galliard by John Dowland

- allemandes

- 4 variatiewerken

variaties over de het populaire lied "Monsieurs Almaine".

- 13 andere werken,

 

Thomas Tomkins (Pembrokeshire, 1572 — Martin Hussingtree, 9 juni 1656) stamde uit een muzikale familie; zijn vader, Thomas Tomkins senior, was koormeester in de kathedraal van St David's in Pembrokeshire, en leidde zijn vier zonen op in de muziek. Thomas junior werd tot organist van de plaatselijke kathedraal benoemd. Op zijn tweeëntwintigste trok hij naar Londen, en ging in de leer bij William Byrd. Na twee jaar, in 1596,  werd hij tot organist en koormeester van de kathedraal van Worcester benoemd, een post die hij vijftig jaar lang bekleedde, totdat de Burgeroorlog in 1646 een eind aan de religieuze diensten maakte.

 In 1597 trouwde hij met Alice Patrick, de negen jaar oudere weduwe van zijn voorganger. Ze kregen één zoon: Nathaniel, die zich ook tot een gerespecteerd musicus ontwikkelde. In 1607 behaalde hij een graad in de muziek aan de universiteit van Oxford. In 1621 werd hij Gentleman van de Chapel Royal onder leiding van zijn vriend en senior-organist Orlando Gibbons; het combineren van beide posten betekende dat hij voortdurend heen en weer moest reizen, en vanaf de regering van Koning Charles I verkoos hij in Worcester te blijven en slechts sporadisch nog het orgel te gaan bespelen in Londen.

Alice stierf in 1642, hetzelfde jaar dat de burgeroorlog uitbrak. Thomas Tomkins hertrouwde met Martha Browne, de weduwe van de scriba van de Kathedraal van Worcester. In 1646 werd door de oorlog Worcester verwoest. Het koor werd ontbonden, de kathedraal gesloten.Omstreeks 1653 stierf Martha.

De laatste twee jaar van zijn leven bracht tachtiger Tomkins, financieel tamelijk aan de grond, door op het landgoed van zijn zoon Nathaniel in het rustieke dorpje Martin Hussingtree, nabij Worcester. Nathaniel was met de welgestelde weduwe Isabella Folliott getrouwd. Thomas Tomkins  maakte er een inventaris van alle anthems die hij in zijn lange carrière gecomponeerd had. Na zijn dood werd deze collectie door zijn zoon gepubliceerd onder de titel Musica Deo Sacra. Thomas Tomkins is begraven op de kerkelijke begraafplaats van Martin Hussingtree.

Thomas Tomkins componeerde

     28 madrigalen voor 3 tot 6 stemmen , 1622

O let me live, O let me die

     8 services

- Third (‘Great’) service (Te Deum, Jubilate, Magnificat, Nunc Dimitis, R 82, voor 6 tot 10 stemmen en orgel, publicatie 1668;

- Sixth Service met magnificat en Nunc Dimitis voor 5 stemmen en orgel

     120 verse anthems

- Above the stars my Saviour dwells

- Almighty God, the fountain of all wisdom, voor 5 stemmen en orgel,  publicatie 1668, nostalgisch schrijnend en toch troostend;

- My shepherd is the living Lord, 2 tot 4 stemmen en orgel, gepubliceerd 1668

- When David heard that Absalom was slain, vol hartverscheurende uitroepen, adembenemend.

     Funeral Sentences, uit het “Book of Common Prayer”, 1606

     7 (series) instrumentale werken voor consort 

- A sad paven - For these distracted Tymes,  na de onthoofding van Koning Charles I.

- Galliard, The Lady Folliot's,  uitdrukking van dankbaarheid aan aan zijn schoondochter

     13 (series) klavecimbel-  en/of orgelwerken

- 6 fancies (fantasia's)

- A vancy for two to play

- Barafostus Dreame, (in The Fitzwilliam Virginal Book)

- 7 pavanes

- A sad pavan for this distracted times

- 2 grounds

- Ground in d kleine terts, goed werkstuk

 

John Wilbye (Brome, Suffolk, dichtbij Diss, Engeland, 7 maart 1574 Colchester, september of oktober 1638) was de derde zoon van een leerlooier in Norfolk. Vanaf 1598 werkte Wilbye als huismuzikant op Hengrave Hall, Bury St Edmunds, voor de gegoede familie Kytson. De familie had ook een stadshuis in Londen, waar John Wilbye ook mee naar toe moest, als de familie daar verbleef.

Met pensioen verbleef John Wilbye, nooit getrouwd, in het huis van dochter Mary Darcy in Colchester, waar hij ook overleed. Hij is begraven op de begraafplaats van de Heilige Drie-eenheidskerk in Colchester.

John Wilbye componeerde

     64 madrigalen in twee boeken

- Adieu, sweet Amarillis, voor 4 stemmen, 1598.

- Draw on, sweet night, voor 6 stemmen, 1609

- Love not me for comely grace, voor 4 stemmen, 1609

- O wretched man voor 6 stemmen, 1609

- Softly, o softly drop, mine eyes, voor 6 stemmen, 1609

- Weep, weep mine eyes, Weep, O mine eyes, voor 5 stemmen, 1609

     5 anthems

     4 kamermuziekwerken

     1 klavecimbelwerk

 

Michelagnolo (Michelangelo) Galilei (Florence, Italië, 18 december 1575 –  München, 3 januari 1631) was de zoon van de muziektheoreticus en luitspeler Vincenzo Galilei. Michelagnolo Galilei leerde al jong luit spelen Toen zijn vader in 1591 overleed kwam de 16 jaar oude luitist onder de zorg van zijn ouder broer Galileo Galilei (*1564), de beroemde astronoom en natuurkundige die in conflict kwam met het Vaticaan en in Padua woonde. In 1593 ging Michelagnolo Galilei naar Polen, waar meer werk was voor musici. Hij bleef daar tot 1607, toen kreeg hij een betrekking in de Münchener hofkapel van Hertog Maximiliaan I. Hij bleef daar de rest van zijn leven en kreeg er acht kinderten, waarvan Vincenzo (*1608) Alberto Cesare (*1617) en Cosimo (*1621) ook luitist werden. Zijn kinderen was behoorlijk lastig, vooral Vincenzo en het grote gezin zorgde voor voordurende geldproblemen.

Michelagnolo Galilei componeerde

     Primo libro d’intavolatura di liuto, 1620, 10 suites voor 10-snarige luit, elk in een andere muzikale modus en beginnend met een toccata, gevolgd door galliardes, volta’s and correntes; 

     enkele losse dansen voor luit;

 

Vittoria (“Raffaela”) Aleotti (Ferrara, Italië, gedoopt 22 September 1575 als Vittoria Elisabetta – ná 1646) was de tweede van vijf dochters van architect, ingenieur, decorbouwer en balletdirecteur Giovanni Battista Aleotti aan het hof van Hertog Alfonso II d’Este in Ferrara. Het buitengewoon muzikale meisje kreeg vanaf haar zesde jaar klavecimbel- en zangles van Alessandro Milleville en Ercole Pasquini. Op de leeftijd van 14 jaar koos Vittoria Aleotti er voor in het Augustijnerklooster San Vito in Ferrara in te treden.

Er zijn aanwijzingen dat “Raffaela” een zus was van Vittoria, en er zijn aanwijzingen dat Vittoria haar naam na intrede in het klooster veranderde in “Zuster Raffaela” en dus dezelfde vrouw is. Ná 1593 wordt er nooit meer iets over Vittoria vernomen, terwijl Raffaela steeds beroemder werd als muzikante (ze speelde virtuoos orgel, klavecimbel, trombone en andere blaasinstrumen ten) en dirigente. Raffaela Aleotti leidde een ensemble van drieëntwintig nonnen, die niet alleen zongen, maar ook allerhande instrumenten bespeelden; tot haar dood was ze Maestra di musica en Priorin in het klooster.

Vittoria (“Raffaela”) Aleotti componeerde

     22 madrigalen

     18 motetten (“Raffaela”) voor vijf tot tien stemmen 

 

Gabriel Bataille (la Brie, Frankrijk, omstreeks 1575 – Parijs, 17 december 1630) had een broer Louis, die kleermaker was en een zus Catherine, die getrouwd was met Didier Dutour, schatkistbewaarder in Parijs. 12 februari 1600 trouwde hij met Catherine Carré in Parijs, en het huwelijksdocument geeft aan dat hij toen secretaris was van Germain Regnault, een parlementslid. Vanaf 1608 leefde en werkte hij als muzikant aan het Franse koningshof. Vanaf 1614 was hij maître de musique bij Maria de’ Medici, zolang ze het regentschap voor haar zoon Lodewijk XIII uitoefende, en vanaf 1617 tot zijn dood bij Lodewijks echtgenote Anna van Oostenrijk. Hij had vier kinderen die hem overleefden en waarvan Gabriel II hem als maître de musique opvolgde. Gabriel Bataille woonde aan de Rue Geoffroy-l’Asnier.

Gabriel Bataille componeerde

     15 Airs de Cour voor 4 stemmen

     43 Airs de Cour en Airs à boire (drinkliederen) voor zangstem en luit.

     6 verzamelingen “Airs de différentes autheurs”, met een luittabulatuur van Gabriel Bataille.

 

John (Giovanni) Coperario (Cooper) (Gent ??, omstreeeks 1575 – 1626) heette eigenlijk Cooper of Cowper heette, maar italianiseerde zijn naam. Hij stond lang in dienst van Edward Seymour, Earl van Hertford. Voor hem leidde hij William Lawes& op. Vanaf 1622 stond hij in dienst van de Prins van Wales. In 1613 trok hij samen met Orlando Gibbons naar Heidelberg, als muzikale begeleiding voor de pasgetrouwde dochter van koning Jacobus I, Elizabeth, en de Duitse prins Frederik V die zij had gehuwd.

John Coperario schreef een leerboek, Rules How to Compose.

John Coperario componeerde

     2 collecties luitliederen

- Funeral Teares,1606, bekend geworden collectie treurliederen.

     3 madrigalen

     21 villanelle

     96 instumentale fantasia’s voor drie tot zes stemmen.

- !6 fantasia-suites voor viool, basgamba en orgel (orgel alleen bij nr. 16)

     masque dances

 

Alfonso Ferrabosco II, de jongere (Greenwich, Engeland, omstreeks 1575 – begraven 11 maart 1628) was het onechte kind van Alfonso Ferrabosco I, de oudere en vermoedelijk Susanna Symons, waar Alfonso I later mee trouwde. Alfonso Ferrabosco II kwam onder voogdij van Gomer van Awsterwyke (Oosterwijk), een lid van het fluitconsort van koningin Elizabeth. Toen Alfonso II in 1578 met zijn vrouw weer naar Italië verhuisde, mocht hij van koningin Elizabeth zijn zoontje en diens babyzusje niet meenemen. Die bleven beiden onder de zorg van Gomer van Awsterwyke tot de dood van Awsterwyke in 1592. Vanaf die tijd begon Alfonso Ferrabosco II een lange carrière als hofmusicus en privé muziekleraar van Prins Henri. Hij was een virtuoze en bekende gambist. Toen Henri in 1610 Prins van Wales werd, kwam Alfonso Ferrabosco II bij hem in dienst als privékamermusicus. Hij bleef dat tot de prins in 1612 overleed.

In januari 1612 trouwde Alfonso Ferrabosco II met Ellen Lanier († 1638). Zij kregen drie zoons: Alfonso Ferrabosco († 1652), Henry Ferrabosco († omstreeks 1658) en John Ferrabosco (gedoopt 1626, † 1682), die alle drie muzikant werden. Hun twee dochters trouwden ook met een muzikant: Elizabeth trouwde met George Bunckley, en Catherine trouwde met Edward.

Alfonso Ferrabosco II had voortdurend problemen met schulden en was betrokken bij een volstrekt foute investering in werkzaamheden aan de rivier de Theems. Hij werd begraven in de St Alfege Church in Greenwich.

Alfonso Ferrabosco II componeerde

     10 Latijnse motetten voor 4 en 5 stemmen

     lamentationes voor 5 stemmen

     5 Engelse religieuze werken

     40 liederen, ook veel voor masques van collega componisten

     24 koorliederen (partsongs) voor 4 stemmen

     16 allemandes voor gamba- of blaasconsorts voor 3 tot 5 stemmen

     9 pavanes voor 5-stemmig gambaconsort

     30 fantasia’s voor 4- en 6-stemmig gambaconsort

- Hexachord fantasy nr. 1

- Hexachord fantasy nr. 2

     6 In nomine’s voor 5- en 6-stemmig gambaconsort

     3 andere werken voor gambaconsort

     11 (series) werken voor lyra viol (een soort Engelse gamba) Alfonso Ferrabosco II was één van de eersten die werken voor gamba in een gambatabulatuur noteerde

 

Giovanni Priuli (Prioli) (Venetië, Italië, omstreeks 1575 – Neunkrichen, Beneden-Oostenrijk, 1626) was vanaf begin 1600 bij verschillende gelegenheden assistentorganist van Giovanni Gabrieli in de San Marco in Venetië. In mei 1607 kreeg hij er een vaste aanstelling als plaatsvervangend organist naast de twee vaste eerste organisten, waneer er één ziek was of op reis moest Giovanni Priuli invallen.

Daarnaast werkte Giovanni Priuli vanaf 1609 als organist aan de Scuola Grande di San Rocco, Omstreeks 1615 verliet Giovanni Priuli om een carièrre na te jagen aan het Habsburgse hof in Oostenrijk. Dat lukte aardig. In 1619 werd hij Hofkapellmeister bij Aartshertog Ferdinand. Toen Ferdinand keizer werd ging Giovanni Priuli mee naar Wenen om daar als Hofkapellmeister aan het werk te gaan. In 1626 werd Giovanni Priuli opgevolgd door Giovanni Valentini.

Giovanni Priuli componeerde

     4 boeken Italiaanse madrigalen

     missen

     12 motetten

     religieuze en wereldlijke monodieën

     2 collecties Sacrorum concentuum, instrumentale muziek voor 5 tot 12 stemmen, voor kerkelijk gebruik.

 

Mateo (Mathieu) Romero (Rosemarin) (Luik, Zuidelijke Nederlanden, 1575 - Madrid, 10 mei 1647) werd in Luik als Mathieu Rosemarin in een adellijke familie geboren. Na de voortijdige dood van zijn vader, verliet hij Vlaanderen en werd, net als veel kinderen uit de toenmalige Spaanse Nederlanden, koorknaap aan het hof van Madrid. Hij kreeg er van 1586 tot 1593 muziekonderwijs van zijn landgenoten, de componisten Georges de la Hèle en Philippe Rogier. In 1594 nam hij de naam Mateo Romero aan.

In 1598 werd Mateo Romero maestro de capilla aan het Spaanse hof van Filips II en Filips III. Hij behield deze functie tot zijn pensioen in 1634. In 1609 werd hij tot priester gewijd en was hij de persoonlijke kapelaan van Philippe III. Hij was ook secretaris van de Orde van het Gulden Vlies. Mateo Romero introduceerde de Italiaanse stile moderno in Spanje. Vanwege zijn buitensporige muzikale talenten werd hij vaak “Capitán” of “Maestro Capitán” genoemd,

In zijn hoedanigheid als priester was hij ook aalmoezenier van de Portugese koning Johan IV. Veel van zijn werken die bewaard werden in de Koninklijke Bibliotheek van Lissabon gingen verloren tijdens de aardbeving van 1755.

Mateo Romero componeerde

     12 missen

     10 motetten

     9 villancicos

     5 letrillas a 3

     2 novenas a 2

     2 folías

     15 romances a 3

     1 seguidilla

     14 liederen

 

Giovanni Maria Trabaci (Montepeloso, bij Matera, Italië, omstreeks 1575 – Napels, 31 December 1647) was leerling van Jean de Macque (omstreeks 1550-1614).

Op 1 december 1594 werd Giovanni Maria Trabaci benoemd tot tenorzanger aan de Santissima Annunziata Maggiore in Napels, maar moet al snel bevorderd zijn tot organist. In 1601 werd hij organist van de Spaanse onderkoning aan de Koninklijke Kapel van Napels. In 1614 volgde werd hij maestro di cappella als opvolger van Jean de Macque. Giovanni Maria Trabaci bleef maestro tot het eind van zijn leven en werkte tussen 1625 en 1630 daarnaast aan het Oratorio dei Filippini.

Giovanni Maria Trabaci componeerde

     11 missen

     4 passionen, één naar elke evangelist

     57 motetten van 4 tot 8 stemmen

     21 vesperpsalmen

     41 madrigalen voor 5 stemmen

     14 vilanellen voor 3 en 4 stemmen

     aria’s voor één en  voor drie stemmen

     2 boeken klavecimbelwerken met ricercares, canzones en toccata’s

- Ricercate, canzone francese, capricci, canti fermi, gagliarde, partite diverse, toccate, durezze e ligature, et un madrigale passagiato nel fine, 1605

+ Consonanze Stravaganti, den fascinerend harmonisch experiment

     100 versetten voor orgel over alle kerktonen

 

Hendrik Joosten(Joostenz) Speuy (Brielle, 1575 - Dordrecht,1 oktober1625) was een tijdgenoot van Jan Pieterszoon Sweelinck. Vanaf 1595 was hij organist van de Grote Kerk en de Augustijnerkerk in Dordrecht voor het vorstelijke bedrag van 400 florijnen per jaar. Hij kreeg van de burgemeester van Dordrecht een speciale vergunning om zondagavondconcerten te geven. In 1604 schaften de autoriteiten van Dordrecht een klavecimbel voor hem aan. “Meeser Hendrick” moest het ter ere van de stad gebruiken.

Hendrik Speuy componeerde

     De Psalmen Davids, tabulatuurboek met psalmbewerkingen voor orgel, 1610, het eerste in Nederland gepubliceerde werk voor een toetsinstrument: “De psalmen Davids, gestelt op het tabulatuer van het orghel ende clavecymmel met 2. partijen

 

Thomas Weelkes (Elsted, Sussex, Engeland, gedoopt 25 oktober 1576 – Londen, 30 November 1623) werd tegen het einde van 1598 aangesteld als organist aan het Winchester College. In 1602 werd hij organist en informator choristarum (kooropleider) aan de kathedraal van Chichester.

In 1603 trouwde Thomas Weelkes met Elizabeth Sandham, uit een plaatselijke rijke familie. Ze kregen drie kinderen, er werd over geroddeld dat Elizabeth al in verwachting was voor het huwelijk.

Omdat Thomas Weelkes een zwaar drankprobleem had en verscheidene keren werd berispt voor wangedrag, werd hij in 1617 van zijn posities ontheven. Hij bleef wel werken in en voor de kathedraal van Chichester tot zijn dood.

Elizabeth Weelkes stierf in 1622. Thomas Weelkes overleed in sd1623 in Londen, in het huis van zijn vriend Henry Drinkwater en werd begraven op 1 december 1623 op St Bride's Fleet Street. Thomas Weelkes heeft een herinneringssteen in de Chichester Cathedral.

Thomas Weelkes componeerde

     9 services, meest voor evensong

     50 anthems en verse anthems

- Hosanna to the Son of David, voor zes stemmen of instrumenten, full anthem

- When David heard (tweede vers O my son Absalom), sacred madrigal, voor zes stemmen, MB 16, Koning David beweent zijn zoon Absalom

     86 madrigalen en partsongs in vier banden

- Ayeres or Phantasticke Spirites for Three Voices, 1608

+ Since Robin Hood,

     2 andere vocale werken

     5 instrumentale consortwerken

     4 klavecimbelwerken

 

Daniel Norcombe (Nercom, Nercome, Norcome, Nurcombe, Nurcome),(Engeland, 1576?? - Brussel, 26 juni 1653) werd in 1599 aangesteld als luitist aan het hof van Christian IV van Denemarken tegen een jaarlijks salaris van 350 daler. In 1601 vluchtte hij uit Kopenhagen samen met John Maynard, een Engelse collega. Ze reisden door Duitsland en Hongarije en vervolgd door afgezanten van de Deense Koning, bereikten ze Venetië. Waarom dat allemaal zo was, kan ik nergens terugvinden. Iemand een idee? Van 1602 tot zijn dood in 1653 was Daniel Norcombe in dienst van Aartshertog Albert in Brussel als gambist.

Daniel Norcombe componeerde

     1 madrigaal

- With angels face in The Triumphes of Oriana, mooi werk

     1 pavane en gaillarde voor gamba

     35  series divisions voor gamba 

 

Stefano (Steffano) Bernardi (Verona, Italië, omstreeks 1577 – 15 februari 1637), bekend als "il Moretto", ging naar school op de Scuola Accolitale verbonden aan de Kathedraal van Verona. Hij zong daar in het kerkkoor onder leiding van Ippolito Baccusi. Omstreeks 1602 was hij een betaald muzikant aan het hof van Graaf Mario Bevilacqua en lid van de Accademia Filarmonica in Verona. In 1606 werd hij maestro della musica bij de Accademia. In 1607 vertrok Stefano Bernardi naar Rome, waar hij in 1610 maestro di cappella werd aan de Santa Maria ai Monti in 1610. Hij kwam in 1611 terug in Verona, waar hij ook maestro di cappella werd aan de Kathedraal als opvolger van Francesco Anerio.

In 1622 kreeg Stefano Bernardi een betrekking als bij de Aartshertog Carl Joseph, bisschop van Breslau en Brixen. Na de dood van de Aartshertog werd Stefano Bernardi Hofmuziekdirigent bij Paris, graaf van Lodron, Prins-Bisschop van Salzburg.

Stefano Bernardi werd ook gewijd als priester en promoveerde als doctor in canoniek en burgerlijk recht. Tegen het eind van zijn leven keerde Stefano Bernardi terug in Verona, waar hij uiteindelijk overleed.

Stefano Bernardi schreef Porta musicale, een verhandeling over contrapunt, 1616, in eerste instantie voor zijn studenten, die hij inmiddels op de Scuola Accolitale zelf les gaf.

Stefano Bernardi componeerde

     3 missen

     motetten

     4 boeken madrigalen

     8 sinfonia’s

     sonata’s (canzoni) voor 3 instrumenten en basso continuo

 

Agostino Agazzari (Siena, Italië, 2 december 1578 – 10 april 1640) kwam uit een aristocratische familie bij de groothertog van Toscane. Nadat hij in Siena een kunstopleiding had gevolgd, publiceerde hij op zijn 18de al zijn eerste boek met madrigalen. Hij was van 1597 tot 1602 organist aan de kathedraal van Siena. In 1602 werd hij als muziekdocent in Rome aan het Collegio Romano. In 1607 kwam Agostino Agazzari in Siena terug, waar hij organist werd en in 1630 kapelmeester in de kathedraal.

Agostino Agazzari schreef een werk over het gebruik van basso continuo: Del sonare sopra il basso con tutti li stromenti e dell'usu loro nel conserto, 1607, een van de vroegste en belangrijkste werken op dit gebied.

Agostino Agazzari componeerde

     1 “opera”

     3 boeken madrigalen a cappella

- Movetevi à pietà, madrigaal a 5 stemmen

- Ma foll'a chi ridico, madrigaal a 5 stemmen

     drie boeken madrigaletti

     16 series religieuze werken met basso continuo

- Stabat mater dolorosa a 8 stemmen